SECTOR 19

 

 

Alinda Ottens

 

 

 

Dag 1, donderdag 21 juli, 21.30
 
Kijk en opnemen
 
…en er is rust… een rust zoals ik me dit had voorgesteld, thuis. Ik had het niet tot me door laten dringen dat de Rijn zo in beweging zou zijn. De hele dag het heen en weer varen van de schepen. Zachtjes hoor je hun gebrom en ik vind het mooi om te zien hoe ze het water vooruit schuiven. Het wateroppervlak is inmiddels veel stiller geworden en heeft een hele eigen koers. Door de mooie avond zon is dit draaien en schommelen goed te zien. Vanmorgen bij aankomst om 12.00 heb ik samen met Anja de Telpost bekeken. Het is echt een hele toffe plek. En na de thee heb ik m’n spulletjes uitgepakt en ze een plekje gegeven. Daarna de omgeving eens bekeken en opgesnoven. Rond de middag nog naar Duitsland gereden, maar niet de bouwmarkt gevonden die ik zocht, morgen nog maar eens proberen. Bij thuiskomst wat spulletjes in het keukentje opgeruimd en gekookt. (…mmmh iemand heeft chocolaatjes laten liggen in de koelkast). En natuurlijk vlak voordat de zon onderging het dak van de telpost op om van het uitzicht te genieten. Ik heb een paar kaarsen aangestoken en bedenk nu wat mijn plan voor morgen gaat worden. Vroeg opstaan en dan wandelen langs het water en foto’s maken. Er ligt naast de telpost een oude scheepswerf, zou daar graag willen kijken. Buiten zijn de lampen al aan van het tankstation benenden aan de wal en af en toe stop er een schip om te tanken. De zon is onder, het wordt nu echt avond, mijn eerste nacht.
 
 
 
 
Dag 2, vrijdag 22 juli, 13.29:
 
Kijken en vastleggen
 
Dag twee begon vroeg, om 6.00 uur met de zon wakker geworden, maar nog even gewacht op de wekker. Om 7.00 uur opgestaan, goed geslapen, maar dan wordt de zon bedekt door ‘n dik wolkendek. Daar gaat m’n zonlicht voor een beetje goede foto, ach nou ja het zij zo. Op de fiets druk aan het rondkijken en alle nieuwe indrukken van de omgeving waarnemen. Bij de scheepswerf langs geweest, maar het was daar iets te druk, probeer het deze week nog een keer. Toen met het veerpondje gevaren, een erg leuke ervaring op de golven van de Rijn. Vlak voor aankomst kreeg ik een goede tip van de vriendelijke schipper om richting Tolkamer te gaan. Daar foto’s gemaakt van een paar mooie oude gebouwen, een scheepswerf en een zandafgraving met prachtige machines. De wolken zijn zo prachtig, ik heb besloten zwart-wit foto’s te maken. Na m’n lekker ijsje bij Saartje, weer richting het pondje. Bij terugkomst in de Telpost kreeg ik visite van Anja, even samen een kopje thee en een lekker stuk Groninger notenkoek. Speciaal meegebracht voor de bezoekers die in de weekenden komen. Het is inmiddels 14.30 en de wind is behoorlijk toegenomen.
 
 
 
 
Dag 3, zaterdag 23 juli, 13.54:
 
Kijk en verzamel
 
Kwart over 6 opgestaan en half 7 de deur uit, tas niet vergeten en langs het water gestruind. Allerlei vreemde vondsten gedaan en dan te bedenken hoe ze hier zijn gekomen en hoe lang ze hier al liggen. Zoals een stuk roestig ijzer met ronde gaten wat tussen de stenen ligt of een stukje afzuigpijp met een prachtige gebroken huid. Verder op het strand vindt ik een vreemd gebogen stukje leer met daarnaast een blauw monstertje van plastic. En onder wat aangespoeld hout ligt een emaille emmertje zonder bodem en overal grote gaten, te mooi om te laten liggen. En ik heb wat gekke bleke takjes gesprokkeld en stukken hout met een bijzonder vorm, geslepen door het water. Nu mijn oog op al deze vreemde vondsten gevallen is en ik ze op tafel leg, dagen de vormen en kleuren veel meer uit om ze te bekijken. Ze worden even niet meer geassocieerd met aangespoelde rommel, maar ze worden vanaf vandaag mooie pronkjuweeltjes.
Om 11.00 mag ik voor het eerst de Telpost openen! De wind zeer onstuimig en suist door de kieren van de post. M’n eerste tekeningen gemaakt van o.a. de steenfabriek aan de overkant. De eerste bezoeker krijg ik tegen 14.00. Een vriendelijke man uit Appeldoorn, zeer geïnteresseerd. En zo’n twintig minuutjes later ‘n tweede bezoeker. Het zijn een vader en zoon en zij willen graag in de buurt vissen, of dit mag? Niet geïnteresseerd.
En na sluitingstijd om 17.14 nog vier verdwaalde Pietepadlopers, schnell eine Tasse Kaffee.
 
 
 
 
Dag 4, zondag 24 juli, 13.19:
 
Kijk en rust
 
De dag is winderig, grijs van kleur en nat. Een sfeer die sobere en rust uitstraalt. Heb toch nog vier keer bezoek gehad, echte helden die het koude weer trotseerden. Ik maak nog een paar tekeningen en schenk me een lekker warme kop thee in. Niemand is buiten met dit druilerige weer, behalve aan de oostkant heel dichtbij een groep wildlopende koeien en aan de westkant de wilde paarden. Leuk dat op hetzelfde pad waar ik vanmorgen liep, om een frisse neus te halen, zij al jaren lopen en hun sporen achter laten.
 
 
 
 
Dag 5, maandag 25 juli, 16.45:
 
Gisteren tijdens het druilerige weer, dacht ik, laat ik eens uitzoeken hoe laat de zon opkomt. Als je in de Telpost staat en naar rechts kijkt, kun je de zon prachtig zien opkomen. En kijk je een paar uur later naar de linkerkant, gaat hij daar heel mooi onder. Toen ik de tijden had gevonden, begon ik mij te verheugen op het idee om samen met de zon op te staan.
De zon was erg mooi, vanmorgen. Ik wilde ook vroeg op, omdat ik het plan had om naar de pier te gaan, waar ik elke dag op uitkijk. Dit is een bijzondere plek, omdat de Rijn zich daar precies splitst. Het is een behoorlijk eindje fietsen en lopen, vandaar vroeg op pad. ’n Beetje jammer het pondje vertrok pas om 8.00 uur en ik was er al om 7.00 uur. Maar toen ben ik de andere kant van de Telpost eens gaan bekijken. Ik neem namelijk onbewust telkens de linkerkant. Wauw… wat heerlijk rustig en zonnig was deze mooie omgeving. …Bloempjes, vogeltjes, …wilde koetjes, …water en bootjes…, uiteindelijk kwam ik niet zo ver. Vanaf het fietspad zag ik een strandje en dat daagde mij weer uit om te gaan struinen. Omdat ik al een liefde voor de bleke takjes had gekregen, vond ik daar nog mooiere. Een oude zak vol met uien werd leeggegooid en heb ze daarin meegenomen. Op naar de Telpost.
 
 
 
 
Dag 6, dinsdag 26 juli, 19.52:
 
Als ik terug kijk op deze dag dan was het een drukke dag. Ik heb van alles een klein beetje gedaan en denk dat ik iets te enthousiast ben. Ik heb zoveel verschillende ideeën. Maar goed dag 6 begon helaas bewolkt en regenachtig. Mijn plan was om bij de buren, de scheepswerf, rond te kijken en foto’s te maken. Dat moet ik maar even uitstellen, wie weet is het morgen beter weer. Gisteravond was mijn poging om het langs de waterkant te proberen, gedoemd te mislukken. Wat een brandnetels en braamstruiken! Dat had Anja wel gezegd, maar hoe zij het voor elkaar heeft gekregen is een wonder, wat een scout. Ik ben vanmorgen op de fiets gestapt en op het strandje verderop, nog een keer wezen sprokkelen, nu wel ‘n tas meegenomen. Daar vond ik ook kleine stukjes glas, die op een natuurlijke manier door het zand waren gestraald, tof. Terwijl ik weer volgeladen terug fietste, moest ik toch even stoppen. Een paar nieuwsgierige wilde paarden stonden langs het hek. Ik ben geen liefhebber van paarden, maar zo op de foto zijn ze erg mooi. Bij thuiskomst de natte takjes gesorteerd en op een krant gelegd om te drogen. En het glas afgespoeld. En tussen alle bezigheden door, nog een aantal blindtekeningen gemaakt van voorbij varende schepen. Een klein tukje gedaan, dat was wel even nodig, het vroege opstaan en alle indrukken zijn best vermoeiend. En daarna een start gemaakt met glas en koperband en het zagen van een scheepje uit metaal. Jeetje, deze dag is snel voorbij gegaan.
 
 
 
 
Dag 7, woensdag 27 juli, 22.00:
 
Terwijl ik probeer op te schrijven wat ik deze dag weer heb beleefd, wordt ik behoorlijk afgeleid. Afgeleid om naar de immens donkere wolken te kijken die langzaam, maar dreigend komen aandrijven. Waarin het dondert en bliksemt. En de lucht prachtig mooi diep blauw, grijs kleurt met een
vleugje roze, fantastisch.
M’n dag begon bij de bouwmarkt, eindelijk, want daar had ik twee dagen op moeten wachten. Hij was gesloten wegens de kermis in het dorp.
Verloopstukje voor de Dremel gekocht en ook maar een glassnijder, die ik thuis had laten liggen. Na m’n ontbijtje ging al m’n aandacht uit naar mijn geliefde takjes. Voordat ik er iets mee ga doen heb ik ze gesorteerd. Zo zijn er de dikke, zij komen op het ‘weet nog niet… stapeltje.’ En dan heb je de dunnere en die hebben mijn voorkeur. Hierin heb je korte en lange, maar ook een maat daar tussen in. Van het uitzoeken alleen al kon ik erg genieten. Maar het ziet er ook een beetje luguber uit, omdat ze veel weg hebben van botjes. Verder heb ik nog wat aangerommeld met de scherven glas en ondertussen de soldeerbout aangezet. Omdat ik nog geen idee had wat ik met het glas ging doen ben ik verder met m’n bootje gegaan. De voorkant gesoldeerd en de achterkant dicht gemaakt met klein
stukje metaal, het ziet er al mooi uit. Na het bewonderen van m’n bootje, wilde ik het even laten bezinken. En ben ik een constructief bouwsel gaan bouwen van het ‘weet nog niet… stapeltje.’ Daar naast nog een tweede toren, die was bijna net zo hoog, maar vlak voor het nemen van de foto viel hij in duigen. Dusss… daar was ik even klaar mee. Verder maar weer met mijn bootje. Dat ging zeer goed en ik werd enthousiast. Gezaagd, gesoldeerd en uiteindelijke zijn er 4 scheepjes bijgekomen. Goed gewerkt, Alinda. Inmiddels is het al 23.50 tijd op te stoppen met schrijven. Morgen om 9.00 uur met Anja afgesproken om haar werkplek te bekijken, dat lijkt me leuk.
 
 
 
 
Dag 8 donderdag 28 juli, 15.00:
 
We zetten onze fietsen weg en het viel me eerst niet op waar we heen moesten. Maar verscholen tussen een poort van bladeren was een deurtje. En toen ik door dat deurtje stapte stond ik in een kleine paradijsje. Omringt met bomen en kippetjes, lagen twee kleine huisjes en één daarvan was Anja
haar werkplek. Ik kan me goed voorstellen dat dit een plekje is om even in terug te trekken en te zijn, heerlijk tussen al je verzamelde vondsten. Na dit bijzondere plekje gingen we samen naar een andere bijzondere plek, wel totaal anders! Eindelijk naar de scheepswerf...! Daar had ik mij vanaf het begin op verheugd! Natuurlijk netjes, met een onweerstaanbare glimlach, gevraagd of we rond konden kijken om foto’s te maken. Dat mocht, ach ja twee zo charmante vrouwen kun je ook niet weigeren. Na een tijdje over het terrein te hebben gelopen, zijn we een loods binnengegaan. Daar kregen we hoogst persoonlijk een rondleiding van Eduard. Hij heeft van alles vertelt en enkele demonstraties gegeven van lassen en van een paar meter hoog hangende, gigantische bovenloopkraan, geweldig! Er stonde prachtige robuuste machines of er lagen voorwerpen, waar wij de functie niet van weten, maar die op zichzelf zulke mooie vormen hadden. Veel dingen waren zo fotogeniek dat ik al behoorlijk wat foto’s had gemaakt, zoveel dat plots rook uit m’n camera opsteeg. Hopelijk houdt hij het de komende 3 dagen nog even vol. Daarna bij Henk geweest, een genie in het maken van stoommachines. De stoommachine waar hij nu aan werkte kwam oorspronkelijk uit Winschoten. En laat dat nou de plaats zijn waar ik van mijn tiende tot mijn achttiende heb gewoond!
Fijn, weer zo’n indrukwekkende dag.
 
 
 
 
Dag 9, Vrijdag 29 juli, 22.00:
 
Deze dag gaf mij echt het gevoel alsof ik nu vaart moest gaan maken, elke minuut was kostbaar. Een dag om de laatste dingen te doen en mijn nieuwe beelden klaar te maken. Vandaar mijn laatste bezoek aan de scheepswerf. Ik had gehoopt op zon en zo zag het er ook uit toen ik van mij fiets afstapte. Maar met de camera in de hand dreven de wolken het zonlicht weg. Balen, gisteren geen zon nu weer niet, het zat me niet mee. Toch redelijk mooie foto’s gemaakt. Tegen twaalf uur kwam Anja met een tweede computer aanzetten. Ze had een goed idee om op deze manier mijn foto’s meer onder de aandacht te brengen tijdens het weekend. Na enige verwarring, bleek dat de computer niet goed meer werkte, maar bracht de reserve computer van Wiet gelukkig meer uitkomst. Verder wilde
ik vandaag mijn bootjes klaar maken. Omdat solderen enige aandacht vereist wilde ik dat niet laten liggen voor morgen, op de eventueel stille momenten. Tegen 17.00 had ik ze alle vijf klaar. Maar was nog niet tevreden, ze voelden nog niet af… Spontaan stopte ik een paar bleke takjes, die ook nog steeds onbestemd op de tafel lagen, in de bootjes. Dit zag er goed uit, maar ik had nog zo mijn twijfels en heb ze maar even laten staan. Terwijl ik verder was gegaan met mijn stukjes scherven aan elkaar te solderen, kreeg ik een telefoontje. Daan (mijn vriend) stond spontaan onderaan de Telpost, een erg leuke verrassing. En dan zit de laatste werkdag er weer op het is inmiddels 0.00 uur en nu wordt het echt aftellen.
 
 
 
 
Dag 10, zaterdag 30 juli 23.00:
 
Voor openingstijd de Telpost wat schoon gemaakt maar gelukkig hoeft een werkplek niet al te netjes te zijn. Het weer was niet echt uitnodigend vandaag, maar uiteindelijk heb ik deze dag 8 keer bezoek gehad. Een aantal hadden het stukje in de Rozet, plaatselijke krant, gelezen. En Anja zei dat er ook een stukje in de Gelderse courant stond. Ik heb leuke gesprekken gehad met de bezoekers en ze waren enthousiast over het werk dat ze zagen. En de notenkoek smaakte ook erg goed, top.
Jeetje, morgen mijn laatste dag in de Telpost…, maar nu eerst mijn laatste nacht. Welterusten.
 
 
Dag 11 zondag 31 juli, 18.29:
 
…en er is rust… de dag is voorbij. De Telpost is weer zoals ik het aantrof op de eerste dag, leeg. We hebben alles opgeruimd, schoongemaakt en de auto volgeladen. En nu mijn laatste stukje schrijven. Ik vind het jammer om te gaan, want ik heb het zo naar mijn zin gehad. Elf dagen die mij bijna elk uur hebben geboeid en geïnspireerd. Vandaag was een gezellige en drukke dag. Zo druk dat ik de tel ben kwijt geraakt. Erg leuk om de mensen die ik deze week had ontmoet, weer te zien, maar nu in de Telpost. Maar ook de mensen die speciaal voor mij kwamen of spontaan binnen kwamen wandelen, voelden zich geboeid door wat ze zagen. Terwijl ik schrijf en terug denk aan deze dag, vind ik dit een hele mooie afsluiter van mijn verblijf in de Telpost. Bedankt. Anja, dank je wel dat je me hebt uitgenodigd, ik vond het ontzettend super! En ook dat je elke moment klaar stond als ik iets nodig had of kwam met 'n goed idee of anders was er de back up van Wiet.
Tot ziens Telpost misschien wel tot de komende winter. Zo… en nu m’n autootje in. De gedachte aan thuis is toch ook érg fijn, hup naar het hoge noorden.
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Telpost Millingen |